Zmiana codziennego funkcjonowania po chorobie, urazie albo dłuższym leczeniu na prawdę często wymaga dostosowania wielu obszarów życia. Poza działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może posiadać także powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami a także samodzielności w wykonywaniu zwyczajnych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.

W praktyce nie ogranicza się jedynie do ćwiczeń czy terapii, niemniej jednak tyczy się również nauki radzenia sobie ze zmianami, które ukazują się po przebytych problemach zdrowotnych.

Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w zależności od wieku, sposobów organizmu a także indywidualnej sytuacji danej osoby. Nierzadko największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do normalnego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie lub trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich okolicznościach ważne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych sposobności. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.

W ramach różnych form wsparcia wykorzystywane są w głównej mierze sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą określony program usprawniania z w pewnych sytuacjach przeznaczonym na odpoczynek i przekształcenie powszechnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje a także aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór stosownej formy pobytu zależy między innymi od rodzaju schorzenia, zaleceń medycznych a także zakresu potrzebnej pomocy. Oczywiście nie każdy program będzie świetny dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobności udziału w konkretnych zajęciach.

Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy planowaniu codziennych zajęć. W takich wypadkach zwraca się uwagę nie tylko i wyłącznie na sprawność fizyczną, ale też na kondycję psychiczną, możliwość kontaktu z innymi osobami a także stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się nawet u osób z podobnym rozpoznaniem.

Zobacz również: zmiany przepisów uzdrowiska.